İskeçe Devlet Hastanesi’nin Sayın Yönetimine, Değerli Hekimlerine, Hemşirelerine ve Tüm Çalışanlarına,
Bu satırları, yalnızca bir teşekkür borcunu yerine getirmek için değil, aynı zamanda derin bir minnettarlık duygusunu ifade etmek için kaleme alıyorum.
Göbek fıtığı ameliyatım vesilesiyle İskeçe Devlet Hastanesi’nde geçirdiğim günler boyunca, dürüstçe söylemeliyim ki, beni en çok etkileyen şey yalnızca aldığım tıbbi hizmet değil her aşamada hissettiğim insanî ilgi, saygı ve samimiyet oldu.
Bir ameliyat, ne kadar rutin kabul edilirse edilsin, hasta için her zaman endişe ve belirsizlik taşır. Her cerrahi müdahalenin belirli riskleri vardır ve ameliyat kapısından giren her insan, yalnızca tedaviye değil, aynı zamanda güvene ve moral desteğine de ihtiyaç duyar.
İşte ben, hastaneye ilk adımımı attığım andan itibaren bunu fazlasıyla hissettim.
Beni güler yüzüyle karşılayan okul arkadaşım Dr.Evdoksia’dan, nazikçe yol gösteren hemşirelere Acil Servis’te görev yapan Hemşire Hrysa’ya ve Dr.Çarekçis’e hasta taşıma görevlisi Anna’ya Radyoloji Bölümü’nde görev yapan tüm çalışanlara kadar herkes görevini yalnızca profesyonelce değil, aynı zamanda büyük bir insanlık duygusuyla yerine getirdi.
Ameliyathaneye götürülmeden hemen önce bana eşlik eden ve birkaç dakika içinde bir psikolog hassasiyetiyle kaygılarımı hafifleten hemşireyi de asla unutmayacağım.
Ameliyathanede ise genç, dinamik ve son derece uyumlu bir ekiple karşılaştım. Erdem, Anestezi Uzmanı Dr.Aleksiadou, beni ameliyat eden Dr.Koudounas ve değerli çalışma arkadaşları, mesleklerine duydukları saygıyı ve sorumluluğu her davranışlarında hissettirdiler.
Cerrahi serviste ise okul arkadaşım Vaso, İlias, İsavela, Dimitra, Nuray ve Seynur Hanım ve adlarını burada tek tek sayamadığım tüm hemşireler ve sağlık çalışanları, gece gündüz demeden hastalarla ilgilenerek sağlık hizmetinin aslında bir meslekten çok bir gönül işi olduğunu gösterdiler.
Şunu samimiyetle soruyorum:
Bütün bunları kendi gözleriyle yaşamış bir insanın anlattıklarını kim inkâr edebilir?
Yoğun çalışma temposuna, personel eksikliğine, yetersiz imkânlara ve her gün karşılaştıkları sayısız zorluğa rağmen, hastalara karşı gösterilen nezaketi, sabrı ve özveriyi kim görmezden gelebilir?
Üstelik bu satırları, hastanedeki ikinci günümde yazıyorum.
İskeçe Devlet Hastanesi, tüm zorluklara rağmen ayakta kalmayı başaran ve halkına onurlu bir şekilde hizmet sunan bir kurumdur. Çünkü bir hastaneyi değerli kılan şey yalnızca binası ya da teknik donanımı değildir. Asıl değer, o kurumun içinde görev yapan insanlardır.
Bu vesileyle Cerrahi Kliniği Direktörü Dr.A.Kampouris’e de ayrıca teşekkür etmek istiyorum. İzinli olmasına rağmen, kendisini defalarca telefonla rahatsız etmeme rağmen sabırla bana yol gösterdi ve desteğini esirgemedi.
Ve son olarak, en özel teşekkürümü anneme etmek istiyorum.
Viki’ye…
Elli beş yaşına gelmiş olsam da bana bir kez daha hatırlattı ki, insan kaç yaşına gelirse gelsin, annesinin sevgisine ve varlığına ihtiyaç duyar.
Çünkü gerçekten de
Anne bir tanedir.
İçten saygı, sevgi ve minnettarlığımla,
Yorgos F. Batzakidis
